dagboek volgens de volgers

Het geheime dagboek der volgers

– Elke avond typt Frank een verslag. Dit is het schaduwboek, waar jullie de verborgen gedachten van de volgers te lezen en te zien krijgen. Het doel: een kijkje achter de schermen, de ongekuiste versie, die Frank liever verborgen had gehouden voor zijn moeke. –

Voor het officiële verslag van Frank, klik hier.

Dag 0

Pieter: Nondemiljaar, we moesten daarstraks om 13h30 vertrekken in Sint-Amands, en het is uiteindelijk 16h geworden. Dat belooft voor de rest van de week. Gelukkig lijkt die Nele mee te vallen. Ik had ze nog nooit gezien, maar nu we hier samen aan de tuinkaars zitten aan de bron van de Schelde, zal dat allemaal wel goed komen.

Nele: Of ik nu hetzelfde kan zeggen van die Pieter… 🙂

Nee hoor, nog met een moe kopke vertrokken (gisteren al uitgebreid het begin van de vakantie gevierd…) maar er nu toch direct goesting in! Een beetje op elkaar geplakt in de camo op weg naar de bron leren we elkaar al direct goed kennen. Wetende dat we alle drie een goed wijntje weten te appreciëren (Frank zou dus zogezegd wachten met de alcohol) ben ik al zeker dat we hier een goed weekske tegemoet gaan..

P.S. Mama van Frank: een zeer welgemeende dankuwel voor de overheerlijke bodding! Met dergelijke logistieke steun gaan wij graag nog duizend keer meer met Frank op vakantie!

Dag 1

Pieter:
Vol goede moed en lekker ontbijt begonnen we aan de eerste acht kilometer. Het was helaas een race tegen de natuur. Waar het mogelijk was, zijn we verder gevaren; waar het niet mogelijk was, zijn we verder gegaan. Een rioolbuis van zeven meter lukt, maar een oerwoud aan bramen moeten we toch laten passeren. Dan maar dubbel zo hard werken om tegen de stroom in te gaan, en dan met Frank op de rug een helling van vier meter stijl naar omhoog te klimmen. Nele heeft ook haar tanden en mussels from Leuvens laten zien. Wie sprak hier van verlof?

Waar de nood hoog is, is de redding nabij. Michel en Bernadette wonen vlakbij waar wij bovenkwamen. Hun tuin werd ons thuis. WC, douche en wijnkelder werden ingepalmd tot bijna middernacht. Ook geheelonthouder Franky laat zijn deel -opnieuw- niet voorbij gaan. Jammer van de brokken in huis, maar een reserve-wcbril lag blijkbaar nog in de kelder!

Nele: Eerste dag op het water! Al heel blij dat er water in de bron stond, dus vol vertrouwen begonnen aan de afvaart…

Zoals al in het verslag van Frankie te lezen was zijn op deze dag nieuwe Olympische disciplines in het leven geroepen zoals kanosleuren, limbokano, duckfight, zeven meter lange tunnels onder varen (met als doel het overwinnen van de claustrofobie en de arachnafobie) e.d….. Het thuisfront zal het verschil in spiermassa duidelijk merken… BEWARE….

Dag 2

Pieter: We vertrokken vandaag voor de tweede maal. Deze keer vanaf de plek waar het Schelde-bron-water in het kanaal loopt. Het leek ons wel passend. Van daar uit was het pure luxe: een kilometer of twee zonder rimpel, boom, netels, of dorenstruiken die onze keel wilden overhalen. Dan toch een eerste hindernis: de sluizen vormen toch een uitdaging. Hartelijk dank aan Eddy en De Peter om ons uit de brand te helpen. Nu zijn we de avond aan het afsluiten bij Emile en Magalie

Nele: Vreemd dat, wanneer wíj mensen willen bedanken voor de fijne accomodatie, en willen vergoeden voor een kapotte WC (we noemen geen namen he Frank), dat we toch nog een lekkere fles rosé cadeau krijgen.

Vandaag de aankomst van de twee nieuwe volgers Eddy en De Peter goed gevierd (zij houden ook van wijn), en de extra handjes bij het versluizen is meer dan welkom!
De spieren worden weerom getraind (voor kanosleuren halen we ondertussen goud!), boodschap aan het thuisfront: wij worden unbeatable in om het even weke sport!
De fles van Bernadette en Michel wordt nu soldaat gemaakt. Schol !

Eddy & Peter: Het was een lange, vermoeiende dag eerlijk gezegd. De weg naar de bron van de Schelde was moeilijk te vinden. Het slapen in Bandeux was fantastisch, maar vroeg wel een aanpassing in de auto. Zetels plat en proberen van die straatl(r)amp kwijt te geraken

Dag 3

Pieter: Regen, een koppel vechtende katten en de mannen van de vuilkar hebben me wakker gemaakt. Maar niets zo speciaal als de stem van Eddy te horen wanneer hij me terug aan de lijn hoort na hun uren-durende zoektocht. Wij stonden aan de sluis van Vinchy, zij hadden alle andere sluizen afgezocht. Eind goed al goed, zeggen ze. We kunnen het gelukkig vieren met lekkere rode wijn en zelfs een flesje rode wijn uit de persoonlijke wijnkelder van de eigenaar. Iets wat ook ‘geheelonthouder’ Franky niet voorbij laat gaan.

Onderweg was het wel luxe voor ons; twee keer een dikke twee kilometer, en onderweg een kriekenboom die over het water helt. Mmmm. Er was zelfs tijd om Italiaanse gondelier te spelen. O-sole-mioooo !!!

Nele:
De muziek van de regen op de tent afgelopen nacht was al veelbelovend voor volgende vaardag…

Gelukkig stammen wij af van het sterke volgersras en kozen we toch voor een dag op het water…

Fysiek kunnen we sterk zijn, helaas werkt ons gezond verstand niet altijd op volle kracht, en vertrokken we bijgevolg zonder de op de dag van vandaag aangepaste tamtam-technologie op het water. Iedere dag opnieuw denken we op een moeilijker momentje: ‘maar later zal alles opgelost zijn, en dan lachen we terug om onze dommigheden’… bij deze niet anders, alles opgelost en aan het genieten van een schone avond 🙂

P.S. Op het einde van dag drie hebben we al door dat wij het meeste zullen meegemaakt hebben van iedereen…

Eddy & Peter: Onze tweede dag verliep iets moeilijker. Om te beginnen heb ik ontdekt dat ik mijn matrasje toch moest opblazen.

Om onze kanovaarders op te sporen langs de moeilijk bereikbare wegen, was het moeilijk. Zelfs de survival-dienst van de bewaking van het kanaal werd ingeschakeld. Child Focus was net niet nodig. De avond werd afgesloten op een gezellig etentje van frietjes & omelet, in combinatie met het nodige eau de l’Escau rouge de 1999 samen met de sjampetter en de burgemeester.

Dag 4.

Pieter

“Leugenaars komen niet in de hemel”, zeggen ze. Wij maar denken dat we nu al 12 km per dag moeten afleggen. Dat hadden we tot nu niet gehaald, en we voelden ons al schuldig dat we dat niet gehaald hadden. Dan, ineens, komt meneertje Jeweetwel boven met het feit dat in de laatste week eigenlijk heel veel kan ingehaald worden. Wij hoeven dus ook geen 12 km te doen! Hij zal het geweten hebben. Vandaag hebben we er 12 afgelegd, waarvan Frank er een viertal met de handbike gedaan heeft. Misschien moeten we hem morgen maar eens 12 km laten varen!

Nog zo’n leugen was het feit dat de BBQ op 10 minuten klaar zou zijn. Ik had tot vandaag nog nooit gekookte hamburgers van een bakplaat gehaald. Lekker is anders. Hamburgers uit de diepvries zijn geen aanrader. Zaterdag hopelijk lekkerder eten van de sponsor !

Nele::  Fijne dag beleefd vandaag en voor een keer ook het geplande doel bereikt!
(ook al is dit af en toe moeilijk, het feit dat Frank wil stoppen bij iedere vis dat hij ziet op het water, en elke kriek die aan de bomen hangen wil plukken houdt het tempo soms wel een beetje tegen…)

‘s Avonds konden we genieten van een supergezellig BBQ’tje, dit was een aangename avondvullende activiteit, ik kon wel tien rijen breien vooraleer mijn tweede hamburgertje gaar en klaar was! Op de kip heb ik toch niet meer gewacht, mijn trui zou anders wel volledig afgewerkt geweest zijn. Jammer dat ik niet van deze gelegenheid geprofiteerd heb….

Dag 5

Pieter: Wat heb ik vandaag geleerd? Zeg nooit tegen Nele dat de confituur lekker is, en dan niets over haar pannenkoeken. Dan krijg je als volgende een zwarte. Ah, nee dat was ik niet die dat geleerd heeft, he Franky !

Eerder vandaag moesten we vroeg op, de Frank moest zijn eerste media-optreden van het jaar gaan doen. Zenuwen hoor. En dat terwijl de vier helpers al het werk mochten doen. De bewijzen daarvan zie je in het artikel hier.
Dikke chapeau voor de Peter en den Eddy trouwens. Ze gingen vandaag terug naar België, maar hun handen en moppen worden nu al gemist. Dikke merci mannen ! In de namiddag stonden Nele (Power Spice) en ik er terug alleen voor. Twee man meer maakt echt een verschil.
Zeg, had er iemand de Frank zich ondertussen al eens zien wassen, of zijn tanden poetsen? Hij heeft gelukkig wel een verse t-shirt aangedaan, van Vlees van Kees nog wel.

Nele: Supervroeg moeten opstaan aangezien onze Frank nog eens zooooo graag met zijn kopke in de gazet wilde komen. Hij moest dus fris en monter verschijnen in een vers gestreken wit T-shirtje.

Het moet gezegd, Frankie stond de journalist in Cambrai in vlekkeloos Frans te woord, en hij zag er  tip top uit! We verdenken hem ervan dat hij die tekst al twee dagen aan het voorbereiden was!

Rond half zeven hielden we halt aan de oevers van de Schelde in Bassin Rond (geen tuin gevonden), lekkere pannenkoekjes gebakken en gegeten… Wel straf dat Frankie dan alleen maar kan zeggen hoe lekker die confituur wel is….

Dag 6

Pieter: Wat een rustig dagje. We hebben gevaren, we hebben gerust en we hebben geBBQed. Die BBQ gaat nog altijd niet snel, maar het vlees bakt tenminste vandaag. Deze middag ben ik de cammo gaan oppikken en verder wegzetten. Omdat ik daardoor wel twee uur weggeweest ben onder de middag, was Franky super opgefokt om te vertrekken. En zo snel als hij vertrok, zo hard sloeg de wind en stroming nadien toe. Die twee à drie km tot het einde hebben alleen lang geduurd. Net als de BBQ dus!

De week is verlopen zoals ik het de afgelopen maanden gedroomd had. Zomer op het water (vandaag toch). Vertrekken in Frankrijk aan de bron, is de beste start die ik kon wensen. Als je me een nadeel zou vragen, dan zouden het de Franse wc’s zijn. Zut alors!

Jammer dat het morgen al eindigt. Het was bij wijlen hard labeur, maar het was het waard. De zonnige relaxmomenten op het water, de babbels met de bootbuddy, de avondjes, … Het was leven als God in Frankrijk !

Nele: De dag begon al geweldig: Frankie poetste nog eens zijn tanden! Deze heuglijke gebeurtenis verdiende natuurlijk een foto…

Het blijkt toch iets moeilijker te zijn dan verwacht om bij mensen in de tuin te mogen logeren, dit houdt ook in dat we meestal ook niet over de nodige sanitaire voorzieningen en wasgelegenheden kunnen profiteren, met alle gevolgen van dien.

Vandaag was inderdaad een heel kalm dagje, maar met een heerlijk zonnetje op ons bolletje konden we dit zeker smaken. We hebben deze week misschien wel onze spieren volop kunnen trainen aan de sluizen, maar één keer op het water was het allemaal wel de moeite waard! Heerlijk rustig varen op de Schelde! Thanks to allemaal om aanwezig te zijn afgelopen week, in de eerste plaats Frankie voor de fantastische voorbereiding, Bootbuddy Pieter voor de aangename momenten op het water, Eddy en De Peter voor de fantastische vier extra handen en de supergezellige avondjes, en niet te vergeten de weekendploeg van Puurs (en rondom) voor het BBQ-feestje deze avond!

 


 

Aangezien Frank enkel zijn kant van het verhaal neer pent, ook deze week een blik achter de schermen. Wist je dat…

– Als de Frank zegt da we om 8u gaan opstaan, ge beter uwe wekker een uurtje later zet, aangezien hij de laatste is om wakker te geraken J (behalve na een avondje gin-tonic)

– Volger zijn niet altijd ‘vakantie’ is.

– Er niet zoveel plaatsen zijn waar je in en uit het water kan, en dan ook soms halsbrekende toeren moet uithalen om dit toch voor elkaar te krijgen (met verlies van gsm tot gevolg)

– De Frank zich niet geneert om om 16u30 zijn veldbedje open te vouwen en een dutje te doen, ook al is dit midden op een fiestdoorgang.

– ‘Marginaliteit lelijk maakt’.

– Zigeuners wel gastvrij zijn, maar een vreemde manier van kersen plukken hebben.. De hele boom gewoon afbreken.

– Ook al lijkt het dat Frank rustig is, hij dagelijks ‘bollekes’ telt, en km’s rekent, om elke dag opnieuw te DENKEN dat hij achter zit op schema.

– De dieren met ons spotten: Aalscholvers die WEL vissen vangen, eenden die sneller zwemmen dan wij kunnen kayakken,…

– Ondanks de vele uren die we ’s avonds besteden aan plannen maken en overdenken, de dag nadien altijd volledig anders verloopt, en plannen dus eigenlijk tijdverspilling is.

– Er heel wat materiaal sneuvelt, maar alles gerepareerd kan worden met de nodige creativiteit.

– Dat een kipcorn in het Frans een ‘Croqacoq’ heet, en dat we dit tijdens het avondeten om 22.30 (uitgehongerd en enorm vermoeid) best wel grappig vinden.

– De mensen heel vriendelijk zijn, en een slaapplaats vinden telkens een kwestie van minuten is. Een nieuwsgierig oud mannetje is ‘le chef ici’ dus het mag. En zelfs de lokale politie vindt ons wildkamperen heel oké, alleen mogen we niet op de ‘pellousekes’ staan.

– De mama’s aan het stuur van de wagen een tochtje van 20 minuten kunnen afleggen op 1.20u en van 17 km, er meer dan 60 km kunnen maken.

– Het ‘s avonds extreem koud kan worden. 3 t-shirts, 2 pulls, ne regenjas en nog bibberen..

– Sommigen denken dat ne kilo kipfilet nog altijd vers is na 4 dagen in wisselende temperaturen.. Omdat het vacuüm verpakt is. (So happy to be a veggie! J)

– Het een super tochtje geweest is, geweldige ervaring, maar best wel vermoeiend!

Jolien, Steven & Koen

 


 

12juli2013:

Koen & Liesbeth: Frank was vandaag als eerste wakker. Blijkbaar was dit een historisch moment en was dit nog niet vertoond tijdens deze tocht. Zijn reactie was dan ook kostelijk wanneer hij zag dat iedereen nog sliep. Nu weten we hoe we Frank op tijd uit zijn bed moeten krijgen. Met hem spreken we af dat we om 8u gaan opstaan en onder de volgers was het een uurtje later ;-).

Frank zat vandaag ook vol energie en goei ideeën. Hij wist van geen ophouden en wou toch nog graag wat verder varen. Resultaat de beste aanlegplaats die er al geweest is, een toffe schipper waar de boot mocht aan aangehangen worden, een slaapplaats met een geschiedenis. Merci schipper, Koen en ik moesten hierdoor niet met de boot sleuren.

Waar Frank wel kampioen in is, is in het verliezen van bouten en schroeven. Gisteren was de aanhangwagen aan de beurt, vandaag de handbike. Aan alle volgers, aub breng genoeg moeren en schroeven mee :-).

De avond werd nog afgesloten met een poging om een viske te vangen. Koen gooit de lijn in het water maar iets te hard. Volgens Frank is dit nie goe voor de ‘pieren’, ‘pieren’ met een

hersenschudding eten de palingen niet. Benieuwd of er morgenvroeg iets aan de vislijn gaat hangen 🙂

 

Zaterdag 13juli2013

Koen & Liesbeth: Alweer een historisch moment. De Frank begon spontaan aan een wasbeurtje. Tja er kwam VROUWvolk en hij wou hem van zijnen beste kant laten zien 🙂

Koen en ik dachten er vandaag een rustig dagske van te maken. Er waren volgers genoeg dus wij konden op het gemak inpakken, de handbike repareren, boodschappen doen,… Tijdens het opruimen zagen we plotseling een exhibitionist (of te wel ‘RechtOp staande Piet – ROP). Er werden pogingen gedaan om dit digitaal vast te leggen. Toen Koen effe ging kijken, was de vogel snel gaan vliegen.

Toen we in Tournai waren dachten we een beetje de buurt te verkennen, terraske te doen maar een telefoontje bracht daar snel verandering in. Het leek op dat moment dat Frank zelfs niet meer verder mocht varen. Paniekvoetbal voor niks en voor de rest vaarden we verder…

 

Pieter: Na een week op het water, was het wennen om terug dagelijks binnen te zitten. Daarom ben ik toch maar een weekendje teruggekomen. Er was me opgedragen om moeren en bouten op te pikken bij de moeder van Frank, maar vraag me niet waarom.

Op het water was het superleuk van bij de start. Jammer dat we onderweg door de flikken zijn tegengehouden. Van de verantwoordelijke sluiswachter hadden we nog een akkoord gekregen om door te varen – na wat uitleggen, maar de politie kon zich dat niet permitteren: zij moesten ons eruit zetten. We hebben het wel zo lang kunnen rekken dat we uiteindelijk aan de sluis zelf waren. Jammer van de geldingsdrang van die ene flik, want toen hij de boot mee uit het water trok, trok hi ons bijna in de netels. We hebben dan wraak genomen door een foto van hen te maken met onze pintjes bij op. Zij maar poseren voor de camera 🙂

Over Frank kan ik vandaag geen vuile was buiten hangen. Hij is zelfs proper gewassen precies.

 


 

“Slechts hij leeft echt die al levend van het leven geniet “
– Onverwacht in een avontuur stappen
– Via het water Gent verkennen en aanmeren aan één van de skoonste terraskes om te
  genieten van een koele pinte. De geure kon de pret nie bederven!
– Ondervinden dat als ze in Gent zeggen:” ‘t is nie verre’ da het toch nog wel vree lange kan  
  duren voor dat ge d’er zijt. 
– Bij den afwas de zon als een vuurbal in het water zien zakken.
– Om 23u30 de tenten opslaan onder een treurwilg.
– Vanuit je slaapzak, de zonne zien opkomen door de takken van dienen treurwilg en jammer         vinden da ge genen kodak bij hebt. 
– Moeder eend haar 12 piepkleine kuikentjes de eerste levenslessen zien geven.
– Genieten van de gastvrijheid van de boomkwekers en je tentje mogen opslaan in hun
  ‘koelcel’ terwijl het buiten meer dan 30° is. 
– Ervaren dat de computers niet altijd de juiste informatie doorgeven maar daardoor bij
  valavond des te meer genieten van het varen bij springtij en de volle maan.
– Jezelf wijsmaken da ge niet te laat zult gaan slapen maar na een lekker flesje wijn en een         leuke babbel zien dat het toch al na twaalven is als ge uwen slaapzak inkruipt.
– Bij het ontbijt verrast worden met verse koffie, een stevige omelet en koffiekoeken.
– Nu weten hoe bomen geënt worden.
– Den techniek aanleren om de golven te overleven die het voorbijgaand verkeer maken. 
– Been- en Buikspieren oefenen tijdens ‘t chillen op het water en je weer 18 jaar voelen.
– Zingen of bidden uit volle borst en denken dat er niemand je hoort.
– Dank zij Eddy en behulpzame buren ons voor één avond en nacht heer en meester
  mogen voelen van de pastorie.
– Ondervinden dat : hoe meer je lacht, hoe minder je armspieren werken.
– Als ge in de weg ligt met uw tentje, ze gewoon die aan de zijkant opheffen om door te
  kunnen.
– Volop kunnen genieten van water, zon  en natuur.
– Zonder deskundige alle golven trotseren zonder nat te worden.
– Weten da wanneer Eddy op zoek gaat naar een slaapplaats we weer met ons gat in de boter
  gaan vallen.
– Een race tegen Frank en de stroom toch wel héél wat ‘ girlpower’ vereist!
– Waterpistooltjes goe van pas kunnen komen.
– Iemand speciaal zien terugkomen met 4 EXTRA koele pintjes omdat we schele zijn van den
  dorst na 6 uren varen!
– Voor de laatste keer aan de oever van de Schelde met een heleboel toffe mensen de
  champagne laten knallen en met grote honger genieten van nun lekkere schotel die ge zelf
  niet hebt moeten klaarmaken.
– Frank wat dichter bij zijn einddoel gebracht.
– Met niet veel goeste terug uit dat avontuur stappen. 

Da was al levend genieten van het leven…. 
Merci Frank, Koen, Lies, Eddy, Stijn, Liesbeth, Emmy en Steven.
Martine.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *